65 - همو از برخى كتابهاى مناقب معتبر با اسناد خود از نجيح نقل كرده ، مىگويد : من حسن بن على عليهما السلام را ديدم كه غذا ميل مىكرد و سگى در پيش روى او بود هر لقمه‌اى كه ميل مىكرد ، نظير آن را براى سگ مىانداخت . عرض كردم : يابن رسول اللَّه ! اجازه مىدهيد اين سگ را از محل غذاى شما دور كنم ؟ فرمود : او را به حال خودش بگذار ، كه من از خداى عزّوجّل شرم مىكنم كه جاندارى روبروى من نگاه كند و من غذايى بخورم ولى به او نخورانم ! شخص مطمئنّى نقل كرده است كه مروان بن حكم - عليه اللّعنه - به حسن بن على عليهما السلام دشنام داد ، همين كه فارغ شد ، امام حسن عليه السلام فرمود : به خدا سوگند كه چيزى از گفته‌هاى تو را من نمىزدايم ولى خدا تو را آماده سازد تا اگر راست گفته بودى پاداش راستگوئيت را بدهد و اگر دروغ گفته بودى كيفر دروغت را خدا بدهد كه مجازات او بسى شديدتر از من است ! نقل كرده‌اند كه يكى از غلامان آن حضرت جنايتى كرد كه مستوجب كيفر بود ، امام عليه السلام دستور داد تا او را ادب كنند ! عرض كرد : مولاى من ! « 1 » « وَ الْعافِينَ عَنِ النَّاسِ » « 2 » فرمود : من تو را عفو كردم ! عرض

--> ( 1 ) - اين روايت در متون اصلى ، از جمله در بحار الانوار اضافاتى دارد ، از جمله آمده‌است كه غلام تا ديد اراده تأديب او را دارند ، گفت : « الكاظمينَ الغَيْظِ » امام عليه السلام فرمود : خشم خود را فرو خوردم و . . . - م . ( 2 ) - بخشى از آيه 134 سورهء آل عمران : ( كسانى كه در همه حال انفاق مىكنند ، چه در راحتى و وسعت و چه در پريشانى و محروميّت ) آنها بر خشم خود مسلّطند ، و از خطاى مردم مىگذرند .